Eindelijk heb ik weer tijd voor jullie gevonden! Ik zit nu in Angouleme en heb er 5 etappes opzitten. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik niet alles gefietst heb, dus bij deze het hele verhaal.

Etappe 1

Vrijdagochtend begon het al goed toen ik op het station aankwam: de internationale trein die ik naar Lille zou nemen, reed niet. En dus kon ik gelijk op het vakantie-credo terugvallen: ‘t is vakantie dus ik zie wel hoe  ik er kom. Uiteindelijk bleek het mee te vallen. Ik moest even naar Breda, en daar kon ik overstappen om de omgeleide internationale trein naar Antwerpen. In de trein naar Breda kwam ik een meneer tegen die vliegtuigmaaltijden voor KLM inkocht, hij bleek zelfs mijn oom Jos nog wel te kennen (Jos, hij heet mijnheer Mans, bekend bij jou?). Vervolgens kwam ik in de trein naar Antwerpen een Franse jongen tegen die net door heel Nederland gefietst had. We hadden dus genoeg om over te praten. Het was wel relaxed dat hij ook naar Lille moest, want zo konden we de vertragingen en het overstappen samen delen. Om 8.00u ‘s ochtends vertrokken, om 13.00u eindelijk aankomst in Lille. Gelukkig was ‘t weer redelijk, dus kon ik soepel van start. De route ging redelijk voorspoedig, tot ik een eerste bui op m’n dak kreeg. In eerste instantie ben ik gaan schuilen in een bushokje, maar uiteindelijk bedacht ik me dat ook regen bij de tocht hoort. Ik heb dus m’n regenjasje aangetrokken en doorgefietst. Na 5 minuten waren m’n voeten zeiknat en zaten m’n benen onder ‘t zand, maar nog steeds ging ‘t lekker. Ik kon relatief makkelijk de 30km per uur aanhouden, dus ik lag zelfs een beetje voor op schema.
Het tegenstrijdige in Frankrijk is echter hoe men omgaat met fietsers. De automobilisten zijn echt supernetjes: ze halen ruim in, gaan zelfs helemaal op de linkerbaan rijden, of als dat niet kan, blijven ze achter je hangen. En vaak is dit niet eens nodig, want kunnen ze er makkelijk langs. Tot zover heel positief dus. Het nadeel is echter dat de mensen die de wegen en fietspaden plannen helemaal geen rekening houden met fietsers. Zo is het me inmiddels al meerdere malen overkomen dat een fietspad ineens ophoudt te bestaan. Het beste voorbeeld hiervan is wel van de eerste dag. Ik reed op een fietspad aan de linkerkant naast een Route National, vervolgens stopt ineens het fietspad en rijd ik een soort van langs de vluchtstrook waar vrachtwagens met een gangetje van 100km/u langs kwamen denderen. Ik voelde me daar niet zo heel veilig… Dus ben ik maar terug gegaan naar de laatste kruising en ben ik op gevoel naar de dichtsbijzijnde plaats gereden. Uiteindelijk is het dus allemaal wel weer meegevallen. Dag 1 was dus een dagje met van alles wat…

Etappe 2

Dag twee zou een lange dag worden: 155km. Met het idee van de vorige dag in m’n hoofd ging ik voortvarend van start. Ik kwam echter bedrogen uit: na 1,5 uur had ik m’n eerste hongerklop van de week te pakken… Ik had die nacht in de Formule1 bij Amiens geslapen en hoewel ik prima uitgerust was, was het ontbijt niet denderend (raar hè??). Ik had dus te weinig gegeten en was te snel na het eten gaan fietsen. En dan worden simpele klimmetjes ineens hele hoge bergen. Dus om 10.00u maar even een halfuurtje rust gepakt, lekkere Orangina gedronken, beetje gegeten en toen weer en route. Gelukkig ging het vanaf dat moment een stuk beter. De heuvels waren pittig, en ik moest regelmatig halverwege even uithijgen langs de kant, maar het landschap was prachtig!! Het voordeel van hoge heuvels is dat  je ook wijdse uitzichten hebt! En ik heb het expres over heuvels, want zo’n tocht laat wel zien hoeveel respect je moet hebben voor jongens als Gesink, Schleck en Contador. 3500 km in 3 weken is echt héél veel! En dat ze dan ook nog met 25 km/u tegen de Tourmalet opfietsen  is helemaal bewonderingswaardig.
Aan het eind van de dag, toen ik in Evreux aankwam, was ik dan ook helemaal gebroken. En de volgende dag moest ik 180km doen?? Dat leek me een beetje teveel van het goede. Dus besloot ik dat ik die etappe over zou slaan en lekker met de trein naar Blois zou gaan.

Etappe 3

De volgende dag was ik erg blij met m’n besluit. Hoewel m’n benen wel goed aanvoelden, was de rest van m’n lichaam in opstand gekomen: misselijkheid was hiervan het belangrijkste symptoom. Ik moest gewoon even herstellen van de dag ervoor. Dus heb ik eerst even uitgeslapen en heb om een uur of 11 de trein gepakt. De trein ging via Parijs, dus deed ik over een stukje van 180km zo’n 4 uur. Lekker met de racefiets de metro in, en sjouwen over alle trappen. Wat was ik blij dat ik geen bagage voor 3 weken bij me had!! Om 16.00u was ik in Blois, heb ik een rondje rond het kasteel gefietst en ben op zoek gegaan naar m’n hotel. Het enige etablissement in de buurt dat open was, was de McDonalds, dus heb ik even lekker gezondigd. Gelukkig had ik nog genoeg krachtvoer bij me van de eerste dagen, dus kon ik rustig bijkomen.

Etappe 4

De vierde etappe beloofde een mooie te worden: de Loire. En het was uiteindelijk ook een heerlijk stuk fietsen. 124 kilometer voor de boeg en heuvels van normaal formaat (of misschien kan ik ze nu beter hebben). De eerste 40 kilometer was een rondrit door de Loire, dus die heb ik voor een groot gedeelte gevolgd. De nodige kasteeltjes gezien en zelfs nog langs Chenonceau gereden (sorry Paul, het kasteel heb ik niet gezien…). Maar die rondrit zorgde er wel voor dat ik de weg kwijt was. Ik moest dus op gevoel weer op zoek naar m’n geplande route. Na 10km omgereden te hebben kwam ik weer op de goede weg. Op km 80 stapte ik een cafeetje binnen, op zoek naar wat te eten. Ik bleek het getroffen te hebben, want twee dametjes gingen wel even goed voor me zorgen. Ik mocht van een buffetje naar eigen keuze eten. Pas later begreep ik dat het hier om het voorgerecht ging, maar ik had m’n bord al volgeladen. Toen dus het hoofdgerecht kwam (echte tournedos, super!), kon  ik daar maar de helft van op. De kaas en het dessert heb ik maar helemaal afgeslagen, want m’n lichaam kon niks meer aan. Ik leer deze dagen precies wat m’n lichaam wel en niet trekt… De dames waren enigszins teleurgesteld, en ik moest een  keer langskomen als ik niet aan het fietsen was.
Daarna nog de laatste 45km gefietst en redelijk fit in Chatellerault aangekomen. Ik had echter al wel besloten om de etappe naar Angouleme ook te treinen. Ik wil de laatste 3 etappes heel graag fietsen en voelde dat deze rit weleens net té veel zou zijn.

Etappe 5

Vandaag dus weer een dagje rust en een beetje de toerist uithangen. Vanochtend om 9.30u de trein gepakt en was ik om 11.00u in Angouleme. Het is hier lekker weer, ik heb een beetje in het plaatsje rondgehangen, lekker geluncht en nu heb ik tijd voor jullie.

De laatste loodjes

Nu heb ik dus nog 3 dagen fietsen voor de boeg. Allemaal etappes van ongeveer 120km en hele mooie omgevingen: Bordeaux en de Atlantische kust. Daarna heb ik een hele dag om uit te rusten in de bus, dus dat moet wel goedkomen. Tot op heden gaat het allemaal nog goed; geen echte ziekte, geen verwondingen en geen materiele pech. Ik heb zelfs nog geen lekke band gehad! (klop klop).

Sommige dingen zijn een stuk zwaarder dan ik gedacht had, andere dingen juist veel makkelijker en mooier. Al met al is het een prachtige ervaring die ik zeker op een ander moment, op een andere route ga overdoen.

En die zonnebloemen??? Die zie ik echt al 4 dagen lang, dus dat leek me een mooie thema!!

Tot in Spanje!!

Zo, dat is weer even geleden!!! Zoals ik de laatste keer al meldde, ben ik met een hoop dingen druk.

De laatste tijd is dat voornamelijk met mijn ‘vakantie’. Ik heb namelijk enige tijd geleden besloten dat ik door Frankrijk wil gaan fietsen op m’n racefiets. En dan moet er natuurlijk getraind worden, moet de route gepland worden, hotels geboekt, en het materiaal up-to-date zijn. Inmiddels is alles zover en ga ik vrijdag 23 juli 2010 van start.  Ik zal proberen hier de nodige keren een update van mijn tocht te plaatsen, zodat je kan zien hoe ‘t me vergaat.

Bij deze de route:

23 juli
Met de trein van Rotterdam naar Lille. Daar hoop ik om 12.00u aan te komen en op de fiets te stappen. De eerste etappe leidt van Lille naar Amiens. Een relatief korte etappe van 120 kilometer. Om eens even lekker te wennen.

24 juli
De tweede etappe gaat van Amiens naar Evreux. 150 kilometer voor de boeg.

25 juli
Dag 3 leidt me van Evreux naar Blois. Deze rit gaat dus dwars door de Loire. Ik hoop dan ook veel mooie wijngaarden te zien en wellicht nog een lekker wijntje te kunnen proeven. Sorry mensen, meenemen gaat niet lukken, ik moet alles met ‘n klein rugzakje doen. Vandaag een fikse etappe van 170 km.

26 juli
De 26e brengt me van Blois naar Chatellerault. Relatief kort vandaag: 120 kilometer. Dat mag ook wel, want ik verwacht goed kapot de zijn van de vorige dag.

27 juli
Dag 5 brengt me van Chatellerault naar Angouleme. 160 kilometer afzien. Hierna wordt ‘t allemaal makkelijker

28 juli
Vandaag wordt een mooie dag. Ik fiets naar Bordeaux. Lekker door de wijngaarden fietsen, 150 kilometer genieten. En natuurlijk lekkere wijntjes proeven (spugen dus, want ik moet nog rijden…)

29 juli
De vakantie gaat beginnen: van Bordeaux naar Mimizan. Vorig jaar al een week in Mimizan gezeten, dus ik weet hoe welkom dat strand er uit ziet als je 120 kilometer hebt gefietst.

30 juli
Nog een toeristische etappe: van Mimizan naar St. Jean-de-Luz. Nogmaals 120 kilometer, door de duinen van zuidwest Frankrijk. Vorig jaar heb ik al een derde van deze etappe gereden, dus ik ken de weg een beetje.

31 juli
De laatste dag. Of eigenlijk telt deze al niet meer mee. Vanuit St. Jean-de-Luz is het maar 15 kilometer naar Irún. Daar staat een bus te wachten die me door het Spaanse land naar Ourense gaat brengen. Daar mag ik dan lekker 2 weken uitrusten bij Dorinda en d’r ouders (maar misschien vind ik het fietsen wel zó leuk, dat ik daar nog wat bergen ga beklimmen!).

Even wat FAQ’s:

• Ja, ik ga alles in m’n eentje doen.
• Ik neem een klein rugzakje mee, met daarin de benodigdheden (eten, gereedschap, etc).
• Ik slaap in Formule 1 hotels.
• Ja, je mag volgende keer mee.

En nu ga ik kijken of Le Tour net zo leuk is als Le Tuur!! Tot snel

Het is al weer even geleden dat ik voor het laatst een stukje op deze site geplaatst heb. Niet helemaal zoals ik graag zou willen, maar helaas is tijd niet iets dat je makkelijk bij kunt maken. Momenteel ben ik zo druk met allerlei andere dingen, dat jullie een beetje op de zoveelste plaats komen. Dat wil je niet horen toch? Maar waar ben ik dan druk mee?

Met heel veel dingen! Dat is ook gelijk het probleem.

Wijn & Weten

Om te beginnen ben ik erg druk om de proeverijen nog professioneler te gaan vormgeven. Hierbij hoort natuurlijk een website en een huisstijl. Hoewel mijn broertje erg handig is met Photoshop, wil ik hem ook niet teveel van zijn plezier in Canada ontnemen. En dus doe ik zelf veel werk aan de website van Wijn & Weten… En als je een leek bent als ik, gaan daar veel kostbare uurtjes in zitten (maar het is wel erg leuk!). Met de nieuwe website, die te vinden is op www.wijnenweten.nl, wil ik een onderscheid maken tussen het professionele leven van Arthur Meijer en mijn dagelijkse beslommeringen. Ik wil deze site op den duur ook een opknapbeurt gaan geven om hier vervolgens ook mijn avonturen op de racefiets, het internet en andere onmogelijke plekken te kunnen delen. Daar gaat dus tijd in zitten.

Vinologie

Ondertussen ben ik ook nog steeds druk aan het studeren om vinoloog te worden. Je krijgt het diploma en de titel wanneer je de vier modules goed hebt afgerond. Module 4, het proeftechnisch onderdeel, heb ik inmiddels succesvol afgelegd. Nu nog de theoretische modules. Wat dat betreft had ik graag nog in 2 VWO gezeten, toen kon ik leren als een computer. Nu moet ik alle stof (en het is véél) blijven herhalen tot het in m’n kop gebrand zit. Ook hier dus de nodige uurtjes kwijt.

Wielrennen

De derde tijdvreter (er zijn er nog meer), neemt de mooie sport wielrennen een grote plaats in. Nu het zonnetje zich weer wat vaker laat zien en de temperaturen niet meer zo arctisch zijn, kan ik m’n strakke pakje weer wat vaker aantrekken en m’n trainingskilometers gaan maken. Ik heb mezelf namelijk het nobele doel gesteld om deze zomer 1000 kilometer (!) door Frankrijk te gaan fietsen. Beginpunt is Lille, om vervolgens na een week afzien aan de Spaanse grens bij Irún te eindigen. Om dit zonder kleerscheuren af te leggen, moet ik natuurlijk wel al de nodige kilometertjes in de benen hebben. Heb je nog tips over wat ik mee moet nemen (zo min mogelijk, ik weet ‘t), dan houd ik me aanbevolen.

Al met al dus een hoop dingen in mijn drukke leventje. Doel is om de website van Wijn & Weten eind april live te hebben, om vervolgens voor eind mei deze site onderhanden genomen te hebben. Wil je ondertussen van mijn perikelen (zowel professioneel als privé) op de hoogte blijven, check dan één van deze Twitterpagina’s:

• Twitter.com/WijnEnWeten
• Twitter.com/ArthurMeijercom

Oh ja, en ondertussen drink ik natuurlijk ook m’n wijntjes. Ook dat is training!!!

Een tip voor de zomer: torrontes! Een Argentijnse druif (die van origine Spaans is), en heerlijke, muscat-achtige fruittonen heeft. Heerlijk voor als het zonnetje weer schijnt.

En je weet ‘t:

Geniet er van!!

Wijn kan op verschillende manier rijping ondergaan: roestvrij staal, cement, beton en hout. Vooral het laatste zorgt nogal voor veel emotie bij wijndrinkers. De één roemt een wijn die hout heeft gehad, de ander verfoeid ‘t. Maar hoe komt die wijn dan aan de houtsmaak?

De invloed van hout op een wijn, of eigenlijk van een houten vat op wijn, is van meerdere factoren afhankelijk. Zo is uiteraard het soort hout belangrijk, maar ook de bewerking van het hout, de grootte van het vat en natuurlijk de periode dat de wijn in het vat zit hebben hun invloed op de smaak van de wijn.

Welke soort hout?
In de loop der jaren en eeuwen heeft men verschillende soorten hout uitgeprobeerd. Waarschijnlijk zal iedere houtsoort wel een keer gebruikt zijn, maar die bleken allemaal niet zo succesvol als eiken. Eiken heeft niet de nadelen die de andere houtsoorten hebben (tannines, poreus, ongewenste smaakstoffen), maar zorgt er juist voor dat de wijn lekkerder wordt. Maar ook van eik bestaan enorm veel verschillende soorten. Uiteindelijk blijkt de kurkeik het beste hout te leveren voor vaten die in de drankenwereld gebruikt worden.

Amerikaans hout is bijvoorbeeld wat kruidiger, terwijl het Franse eiken meer tannines bevat. Dit is overigens wel kort door de bocht, want zelfs binnen een land zijn er enorme verschillen.
Dit verschil komt voor een deel door de manier van drogen. In Frankrijk gebeurt dit buiten (waardoor het hout veel smaakstoffen verliest), en in de Verenigde Staten wordt het hout kort in de oven gedroogd, waardoor het hout kruidiger over komt.

Ook is er verschil tussen zomer- en winterhout. In de winter stromen er minder sappen door de boom, waardoor deze minder tannines in het hout heeft. Het is dus beter om in de herfst of winter te kappen.

Het maken van een vat
De kuiper of tonnelier heeft enorme invloed op de smaak die het vat afgeeft. Zo kan het hout gezaagd of gespleten worden. Het zagen verstoord de fijne structuur van het hout en geeft daardoor sterkere smaakstoffen af (Amerikaanse stijl). Vervolgens worden de planken (duigen) gebogen. Dit kan door verhitting met stoom, of door verhitting met vuur. Vervolgens gaan de hoepels eromheen en worden de deksels op zijn plaats gebracht. Hoe het precies in z’n werk gaat kan je goed zien op de site van Tonnellerie Billon. Nieuwe vaten zijn trouwens niet voor iedere wijnmaker weggelegd: een nieuw vat van 225 liter kost al snel € 750,- Een fikse investering dus…

Houtschilfers
Tegenwoordig wordt veel wijn gerijpt in roestvrijstalen vaten. In die vaten of tanks worden dan eiken houtschilfers gehangen om toch de houtsmaak over te brengen.
De houtschilfers zijn meestal gemaakt van hout dat slechts ten dele of slechts zeer kort uitgedroogd werd. De “werking” van dit hout is dus eigenlijk beter dan bij het volledig gedroogd eikenhout. Een bijkomend en financieel belangrijk voordeel is ook, dat kleinere takken en afvalhout hiervoor ook bruikbaar is.

Het nadeel hiervan is dan weer dat de houtsmaak snel erg overheersend wordt. De Amerikaanse internet-wijnfreak Gary Vaynerchuk gebruikt hiervoor de gevleugelde term “The Oakmonster” (You’ll need Google Translate here Gary, sorry about that). En persoonlijk geef ik ‘m daar helemaal gelijk in. Wanneer het hout goed geïntergreerd is, verhoogd dat de smaak en kwaliteit van een wijn. Maar veel wijnen hebben gewoon teveel. Vooral de ‘Nieuwe Wereld’ heeft hier een handje van.
Wat in ieder geval verboden is, is het toevoegen van houtessence. Siroop toevoegen is wereldwijd illegaal.

Wat denk je zelf? Is hout een toevoeging, of doet het afbreuk aan de wijn? Wat is je ergste ervaring met een houtgelagerde wijn?

Laat me het weten, ik ben benieuwd. Maar je weet het, hout of geen hout:

Geniet er van!

Het Productschap Wijn heeft vandaag cijfers bekend gemaakt van het marktonderzoek dat zij onlangs hebben laten verrichten. Uit die cijfers is gebleken dat wij Nederlanders de bubbels opnieuw ontdekt hebben:
Mousserende wijn is maarliefst 49% gestegen in volume! Parelende wijn (het rustiger zusje) is met 30% ook flink meer gedronken. Die ophef bij iedereen over Prosecco heeft dus werkelijk zijn vruchten af geworpen. Inmiddels is eenderde van de bubbelende wijnen die wij in Nederland drinken van de prosecco-druif gemaakt.

Uiteraard komt bij dit alles onze zuinige inborst kijken: Champagne drinken we hoogstens bij een belangrijke gebeurtenis, misschien met Oud & Nieuw, maar toch zeker bij een huwelijksaanzoek. Goedkope bubbels, zoals Prosecco, Cava en Crémant, zijn natuurlijk veel interessanter als je met je vrienden bij die hippe strandtent zit.

Overigens is de prijs die we gemiddeld betalen voor een fles wijn bedroevend laag: in de supermarkt € 2,83 en bij de slijter/wijnhandel € 4,51. Als dat uit Frankrijk komt (nummer 1), geloof ik dat nog, maar als het uit Zuid-Afrika (nummer 2) moet komen, vraag ik me af hoe dat allemaal gaat. Per slot van rekening wil iedereen er iets aan verdienen: de wijnboer, de importeur, de handelaar… Ik geloof niet echt dat het kwaliteitswijnen kunnen zijn! Vorige week las ik op Utaste hier een logische verklaring voor: tot gel inkoken die hap!

Maar goed, tot op heden drinken we dus meer wijn. In 2009 waren bubbels hét, maar wat wordt het in 2010?

Kwaliteitsbubbels: dus nóg meer Prosecco (heeft vanaf dit jaar extra kwaliteit), Crémant en Cava. Is zeker een ritje naar de Elzas waard! Koop daar een Crémant d’Alsace, want dat is de beste bubbel die je krijgen kan!

Vinho Verde: de wijn uit het noorden van Portugal en het noordwesten van Spanje (Rias Baixas). Een lichte, groenige wijn, die ideaal bij schaal- en schelpdieren past.

Oh ja, wat ook hip is: BYO-wijn. ‘ Bring-your-own’ . Neem dus een fles wijn mee die je zeker lekker vindt en laat je niet om de tuin leiden door een vinoloog of sommelier. De eetgelegenheid zal misschien kurkgeld rekenen, maar dan heb je zeker een fles lekkere wijn. Want daar gaat het per slot van rekening om: dat je het lekker vindt.

En je weet het:

Geniet er van!

Als je veel wijn drinkt en er een beetje gevoelig voor bent, kan het zo maar zijn dat je als alcoholist door het leven gaat… Lang leve de alcoholvrije wijn!!! Of toch niet?? In ieder geval is het zo dat inmiddels vele producenten alcoholvrije wijn produceren. Maar is wijn zonder alcohol nog wel wijn? Of is het gewoon veredelde druivensap?

Volgens de Drank- en Horecawet is wijn:

De drank, die door alcoholische gisting is verkregen uit en geen andere bestanddelen bevat dan die, afkomstig van het sap van druiven alsmede de drank, die met toepassing van bijzondere technische bewerkingen of met toevoeging van andere bestanddelen is verkregen uit bovenbedoeld sap, voor zover deze toepassing of toevoeging in het land van oorsprong van zodanige drank bij de bereiding daarvan gebruikelijk is.

Heel simpel komt het er op neer dat wijn van druiven is gemaakt en dat het alcoholische gisting heeft moeten ondergaan.

Maar daar zit ‘m juist het fijne detail van alcoholvrije wijn: die heeft namelijk wél die alcoholische gisting ondergaan, maar daarna is de alcohol er weer uitgehaald. Om alcoholvrije wijn te maken, wordt dus eerst ‘gewone’ wijn gemaakt. Deze moet gewoon voldoen aan alle kwaliteitseisen (wat betreft smaak, geur, etc.) van de producent. Vervolgens wordt de alcohol er op een vernuftige manier uitgefilterd door middel van een vacuüm.

Wanneer de wijn namelijk onder een vacuüm is, kan de wijn al bij 30º C koken. Zoals je wellicht weet verdampt water onder normale condities bij 100º C en alcohol al bij 80º C. Onder vacuüm is dit gedrag niet anders, waardoor de alcohol eerder verdampt dan de wijn. Op deze manier wordt een wijn verkregen die minder dan 0,5% alcohol bevat. En in Europa mag een wijn alcoholvrij worden genoemd als hij onder die grens van 0,5% blijft.

Niet al te lang geleden heeft zelfs de Spaanse wijnmagnaat Torres een alcoholvrije wijn op de markt gezet, genaamd ‘Natureo’. Een wijn gemaakt van de muscat-druif, waar die dan ook echt naar smaakt. Persoonlijk vond ik ‘m niet zo heel erg lekker, maar ik was wel heel erg verbaasd over de echte wijnsmaak die ik in m’n mond proefde. Zeker een compliment dus!

Voor de nieuwsgierigen onder jullie: er is nu zelfs een website waar ze alleen maar alcoholvrije wijn verkopen!! De site heet Alcoholvrij.com en ze hebben toch een tiental wijnen te koop (ze hebben zelfs een alchoholvrije whisky!).

Heb je dus zin in een lekker glas wijn, maar moet je nog rijden, of ben je zwanger? Er is dus een oplossing. Of het lekker is, hangt helemaal van je eigen smaak af, maar je weet het:

Geniet er van!

Zoals je wellicht weet, geef ik met enige regelmaat proeverijen in ‘t Crabbetje in Leiden. Dit geweldige visrestaurant is sinds een jaar of 3 van mijn neef Martijn, die er in de loop van de tijd een prachtige zaak van heeft gemaakt. ‘t Crabbetje was al een fenomeen in Leiden, maar staat nu helemaal op de kaart: Leiden Culinair, de Leidse Restaurantweek, de Nationale Restaurantweek, De Leidse Wijndag, ze zitten niet stil daar. Het is dan ook hartstikke leuk om bij zo’n enthousiast stel over wijnen te mogen praten.

Hoewel ik natuurlijk niet helemaal onpartijdig ben, wil ik je toch vragen eens een kijkje te nemen in dit visrestaurant (lust je geen vis, hebben ze ook wel iets anders lekkers voor je). Misschien is het leuk om dat tijdens één van de proeverijen te doen die het komende jaar gepland staan! Het principe is eenvoudig:
We gaan eerst lekker twee uur wijn proeven, om vervolgens aansluitend een driegangendiner voorgeschoteld te krijgen.

De wijnproeverijen lopen behoorlijk storm, dus zorg dat je er bijtijds bij bent! Frankrijk (28 maart) zit namelijk al bommetje-vol! Vandaar dat we eind augustus een tweede deel van Frankrijk hebben ingelast. Uiteraard doen we dit met andere wijnen en andere hapjes, we willen wel vernieuwend blijven!

Wil je op een ander tijdstip naar ‘t Crabbetje, of wil je meer weten? Hieronder staan alle contactgegevens, ze zullen je met liefde te woord staan.

En je weet ‘t:

Geniet er van!

Van de week trok ik maar weer eens een fles Riesling voor mezelf open. Ik ben nogal een Elzas-fan, dus vond het wel weer tijd worden om dé druif uit de Elzas te proeven. Halverwege het glas, en de conclusie dat ‘ie niet zo heel goed was later, bedacht ik me hoe veel variatie van de riesling-druif bestaat.

Om te beginnen de naam: Riesling. Het wordt zowel met hoofdletter als met kleine letter geschreven, maar wat is eigenlijk het verschil? Nou dat zit hem in de Elzas. In de Elzas worden de wijnen naar de druif genoemd waar ze van gemaakt zijn. De wijn heet dus Riesling, de druif riesling. Snap je ‘t nog? Dit regeltje in de Elzas heeft er voor gezorgd dat in de hele wijnwereld het druivenras met kleine letters wordt geschreven. Het is dus niet Sauvignon Blanc, maar sauvignon blanc. Dat krijg je toch maar weer even mee, en kan je de volgende keer mooi uit je mouw schudden aan tafel.

Maar goed de riesling (de druif) kan dus voor enorm verschillende wijnen zorgen. Het is zelfs zo dramatisch dat de reputatie van deze druif er een beetje onder lijdt. Voornamelijk in Duitsland werden en worden er wijnen gemaakt, die van bedroevende kwaliteit zijn. Vervolgens worden deze voor bodemprijzen in de supermarkt gezet en gedronken door arme scholieren die met een slappe zoete wijn voor het eerst dronken worden. Niet echt iets wat men aan een merk bouwen noemt.

Gelukkig kent de riesling ook grote faam. Het is een van de fijnste druivensoorten en wordt wel dé ideale druivensoort genoemd om terroir in te proeven. De Rieslings (wijnen) uit de Elzas en Duitsland zijn wellicht het meest bekend, maar ook in Nieuw-Zeeland maakt men prachtige Rieslings. Men doet het dan ook onder het mom van ‘lage kwantiteit, hoge kwaliteit’.

Van riesling wordt ook vaak een zoete variant gemaakt. En dan bedoel ik niet de Liebfraumilch die de breezermeisjes drinken, maar de Ausleses. Het gaat hier in dit geval om wijnen die van riesling zijn gemaakt welke is aangetast door de bacterie ‘Botrytis Cinerea’. Deze bacterie zorgt voor een positieve manier van rotting, waardoor het vocht uit de druif verdwijnt. Hierdoor blijft er verhoudingsgewijs meer suiker in de druif over, wat dus vervolgens de wijn zoeter maakt. Deze gebeurtenis wordt ‘Edelfäule’ of ‘Pourriture Noble’ genoemd. De mate van suikergehalte bepaalt vervolgens hoe de categorie wijn wordt genoemd. In oplopende volgorde van zoetgehalte heten deze:

• Spätlese
• Auslese
• Beerenauslese
• Trockenbeerenauslese

Een andere categorie is Eiswijn, maar daar kom ik later nog een keer op terug.

Wil je zelf een keer ervaren hoe het is om de verschillende gedaantes van riesling te proeven? Ga dan lekker met z’n drieën (of meer) thuis zitten, lekker hapje erbij, en zorg voor 3 Rieslings: één uit de Elzas, één uit Duitsland en één uit Nieuw-Zeeland. Vul drie verschillende glazen met de verschillende wijnen en vergelijk ze. Ik weet zeker dat je verschil proeft!

Ik ben benieuwd wat je er van vindt!

Maar je weet het:

Geniet er van!!

Bouquet, robe, viooltjes, ciderhout… Tsja de vaktermen vliegen je om de oren bij een wijnproeverij. Is dat zo? Is elke wijnproeverij wel alleen voor wijngekken die alle ins en outs van wijn weten of willen weten? Kort maar krachtig: NEE!

Een wijnproeverij is er vooral op gericht om wijn te proeven, niet om elkaar af te troeven en te laten zien hoeveel kennis je hebt. Eigenlijk het tegenovergestelde: tijdens een proeverij moet je leren en je dus nederig opstellen en vragen stellen. Maar goed, er is natuurlijk wel verschil tussen een proeverij voor mensen die dat al 25 jaar doen en mensen die nog nooit echt bewust met wijn bezig zijn geweest.
Er zijn dan ook 3 soorten proeverijen te onderscheiden:

• Wijnen proeven om iets over wijn te leren; je ontwikkelt je smaak en basiskennis over wijn.
• Blindproeverijen; hier zijn eigenlijk 2 redenen voor:
  • Om een wijn te beoordelen zonder vooringenomen te zijn over de producent. Dit gebeurd op veel wijnconcours.
  • Om je kennis over wijn te testen en te kijken of je het goede glas aan de goede naam kunt koppelen.
• Wijnen proeven om ze te beoordelen: Dit lijkt een beetje op de blindproeverij, maar nu neem je alle bestaande kennis over de wijn mee in je beoordeling. Bekend voorbeeld hiervan is Harold Hamersma, die de bekende wijnalmanak met wijnen onder de € 5,- heeft geschreven.

Bij de proeverijen die ik over het algemeen geef, betreft het de eerste categorie. Je krijgt diverse wijnen voorgeschoteld en we zullen die samen behandelen. Hierbij is vooral input van de deelnemers van belang. Het is belangrijk dat je je eigen smaakpalet leert kennen en kunt aangeven wat je wél of níet lekker vindt aan een wijn. Ondertussen hoop ik door je het nodige te vertellen over de wijn duidelijk te maken hoe de wijn gemaakt is en wat de kenmerken er van zijn.

Een keer meemaken?
Als je graag een keer een wijnproeverij wilt meemaken, wil ik je wijzen op de proeverijen die ik nu al regelmatig bij Visrestaurant ‘t Crabbetje geef. De eerstvolgende, over Frankrijk, is helaas al volgeboekt, maar ik zal binnenkort een overzicht op deze site zetten met de data waarop de andere proeverijen plaats zullen vinden. Je kunt dan naar eigen inzicht een bezoekje inplannen.

En in de tussentijd is het gewoon van belang dat je veel wijn drinkt (natuurlijk niet té veel). Ga hierbij echt experimenteren: kijk naar verschillende druivenrassen, maar ook naar verschillende prijsklassen. Vind je die rode wijn van € 30,- lekkerder dan die witte van € 5,-?? Probeer het allemaal uit! Maar het belangrijkste is en blijft:

Geniet er van!!

Wanneer er over wijn gesproken wordt, gaat het vaak over Frankrijk, Spanje, Italië, Australië of Zuid-Afrika. Veel minder bekend zijn de wijnen uit Noord-Amerika. Ja, misschien ken je de wijnen van Gallo, die kom je nogal regelmatig in de supermarkt tegen… Maar wist je dat er ook in Canada volop wijn wordt verbouwd? En vergeet de staten New York, Oregon en Washington niet!! De belangrijkste wijnstaat in Noord-Amerika is echter Californië; hier wordt 90% van de totale wijnproductie in de VS gerealiseerd. Eerlijkheid gebied te zeggen dat er eigenlijk in alle staten van de VS wijn wordt verbouwd, zelfs op Hawaii! Er valt daar dus nog een hoop te ontdekken.

Canada
In Canada wordt aan beide kusten wijn gemaakt. Aan de westkust bij Vancouver in British Columbia worden wijnen gemaakt die in lichte mate vergelijkbaar zijn met die van Noord-Frankrijk. Vancouver is uiteraard van de meest recente Olympische Spelen en omdat mijn broer daar vertoefd (check zijn website op http://www.ralph-in-canada.blogspot.com/).
In het oosten is het vooral in Ontario waar men wijngaarden vindt. Er wordt hier gebruik gemaakt van eigenzinnige druivenrassen als marechal foch, sevyal blanc, baco en vidal.

Verenigde Staten
In het land van President Obama (zelf een groot wijnliefhebber), groeit de interesse in wijn gestaag. De bekendste naam in de wijnwereld is wellicht Robert Parker. Deze Amerikaan doet vele wijnbouwers de knieën knikken, aangezien hij een veelgelezen wijncriticus is. Een andere bekende naam die veel met wijn wordt geassocieerd is Gary Vaynerchuck. Deze over-actieve kerel is met zijn site Wine Library TV bezig met een moderne manier van wijn aan de man brengen. Een voorbeeld voor deze tijd en zeker het bezoeken waard!!!
Hoewel er dus op veel plaatsen wijn wordt gemaakt in de VS, moet deze industrie nog wel volwassen worden. Dat zeg ik verkeerd: de industrie is zeker op z’n Amerikaans volwassen, maar de wijnen zijn nog een beetje kinderlijk. Gelukkig zijn er goede ontwikkelingen gaande en wordt ook in Amerika steeds meer gewerkt met terroir.

En die hamburger??
Wil je toch een lekker glas wijn drinken bij je hamburger, in plaats van een koud biertje of een sloot cola?? Ga dan voor een Zinfandel, een echte Californische wijn, die prima bij een vet gerecht als dit past.

Kijk dus eens iets verder in je plaatselijke wijnhandel en kies voor een onbekende Amerikaan. Je zou zomaar verrast kunnen worden! En als je dat doet:

Geniet er van!