Eindelijk heb ik weer tijd voor jullie gevonden! Ik zit nu in Angouleme en heb er 5 etappes opzitten. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik niet alles gefietst heb, dus bij deze het hele verhaal.
Etappe 1
Vrijdagochtend begon het al goed toen ik op het station aankwam: de internationale trein die ik naar Lille zou nemen, reed niet. En dus kon ik gelijk op het vakantie-credo terugvallen: ‘t is vakantie dus ik zie wel hoe ik er kom. Uiteindelijk bleek het mee te vallen. Ik moest even naar Breda, en daar kon ik overstappen om de omgeleide internationale trein naar Antwerpen. In de trein naar Breda kwam ik een meneer tegen die vliegtuigmaaltijden voor KLM inkocht, hij bleek zelfs mijn oom Jos nog wel te kennen (Jos, hij heet mijnheer Mans, bekend bij jou?). Vervolgens kwam ik in de trein naar Antwerpen een Franse jongen tegen die net door heel Nederland gefietst had. We hadden dus genoeg om over te praten. Het was wel relaxed dat hij ook naar Lille moest, want zo konden we de vertragingen en het overstappen samen delen. Om 8.00u ’s ochtends vertrokken, om 13.00u eindelijk aankomst in Lille. Gelukkig was ‘t weer redelijk, dus kon ik soepel van start. De route ging redelijk voorspoedig, tot ik een eerste bui op m’n dak kreeg. In eerste instantie ben ik gaan schuilen in een bushokje, maar uiteindelijk bedacht ik me dat ook regen bij de tocht hoort. Ik heb dus m’n regenjasje aangetrokken en doorgefietst. Na 5 minuten waren m’n voeten zeiknat en zaten m’n benen onder ‘t zand, maar nog steeds ging ‘t lekker. Ik kon relatief makkelijk de 30km per uur aanhouden, dus ik lag zelfs een beetje voor op schema.
Het tegenstrijdige in Frankrijk is echter hoe men omgaat met fietsers. De automobilisten zijn echt supernetjes: ze halen ruim in, gaan zelfs helemaal op de linkerbaan rijden, of als dat niet kan, blijven ze achter je hangen. En vaak is dit niet eens nodig, want kunnen ze er makkelijk langs. Tot zover heel positief dus. Het nadeel is echter dat de mensen die de wegen en fietspaden plannen helemaal geen rekening houden met fietsers. Zo is het me inmiddels al meerdere malen overkomen dat een fietspad ineens ophoudt te bestaan. Het beste voorbeeld hiervan is wel van de eerste dag. Ik reed op een fietspad aan de linkerkant naast een Route National, vervolgens stopt ineens het fietspad en rijd ik een soort van langs de vluchtstrook waar vrachtwagens met een gangetje van 100km/u langs kwamen denderen. Ik voelde me daar niet zo heel veilig… Dus ben ik maar terug gegaan naar de laatste kruising en ben ik op gevoel naar de dichtsbijzijnde plaats gereden. Uiteindelijk is het dus allemaal wel weer meegevallen. Dag 1 was dus een dagje met van alles wat…
Etappe 2
Dag twee zou een lange dag worden: 155km. Met het idee van de vorige dag in m’n hoofd ging ik voortvarend van start. Ik kwam echter bedrogen uit: na 1,5 uur had ik m’n eerste hongerklop van de week te pakken… Ik had die nacht in de Formule1 bij Amiens geslapen en hoewel ik prima uitgerust was, was het ontbijt niet denderend (raar hè??). Ik had dus te weinig gegeten en was te snel na het eten gaan fietsen. En dan worden simpele klimmetjes ineens hele hoge bergen. Dus om 10.00u maar even een halfuurtje rust gepakt, lekkere Orangina gedronken, beetje gegeten en toen weer en route. Gelukkig ging het vanaf dat moment een stuk beter. De heuvels waren pittig, en ik moest regelmatig halverwege even uithijgen langs de kant, maar het landschap was prachtig!! Het voordeel van hoge heuvels is dat je ook wijdse uitzichten hebt! En ik heb het expres over heuvels, want zo’n tocht laat wel zien hoeveel respect je moet hebben voor jongens als Gesink, Schleck en Contador. 3500 km in 3 weken is echt héél veel! En dat ze dan ook nog met 25 km/u tegen de Tourmalet opfietsen is helemaal bewonderingswaardig.
Aan het eind van de dag, toen ik in Evreux aankwam, was ik dan ook helemaal gebroken. En de volgende dag moest ik 180km doen?? Dat leek me een beetje teveel van het goede. Dus besloot ik dat ik die etappe over zou slaan en lekker met de trein naar Blois zou gaan.
Etappe 3
De volgende dag was ik erg blij met m’n besluit. Hoewel m’n benen wel goed aanvoelden, was de rest van m’n lichaam in opstand gekomen: misselijkheid was hiervan het belangrijkste symptoom. Ik moest gewoon even herstellen van de dag ervoor. Dus heb ik eerst even uitgeslapen en heb om een uur of 11 de trein gepakt. De trein ging via Parijs, dus deed ik over een stukje van 180km zo’n 4 uur. Lekker met de racefiets de metro in, en sjouwen over alle trappen. Wat was ik blij dat ik geen bagage voor 3 weken bij me had!! Om 16.00u was ik in Blois, heb ik een rondje rond het kasteel gefietst en ben op zoek gegaan naar m’n hotel. Het enige etablissement in de buurt dat open was, was de McDonalds, dus heb ik even lekker gezondigd. Gelukkig had ik nog genoeg krachtvoer bij me van de eerste dagen, dus kon ik rustig bijkomen.
Etappe 4
De vierde etappe beloofde een mooie te worden: de Loire. En het was uiteindelijk ook een heerlijk stuk fietsen. 124 kilometer voor de boeg en heuvels van normaal formaat (of misschien kan ik ze nu beter hebben). De eerste 40 kilometer was een rondrit door de Loire, dus die heb ik voor een groot gedeelte gevolgd. De nodige kasteeltjes gezien en zelfs nog langs Chenonceau gereden (sorry Paul, het kasteel heb ik niet gezien…). Maar die rondrit zorgde er wel voor dat ik de weg kwijt was. Ik moest dus op gevoel weer op zoek naar m’n geplande route. Na 10km omgereden te hebben kwam ik weer op de goede weg. Op km 80 stapte ik een cafeetje binnen, op zoek naar wat te eten. Ik bleek het getroffen te hebben, want twee dametjes gingen wel even goed voor me zorgen. Ik mocht van een buffetje naar eigen keuze eten. Pas later begreep ik dat het hier om het voorgerecht ging, maar ik had m’n bord al volgeladen. Toen dus het hoofdgerecht kwam (echte tournedos, super!), kon ik daar maar de helft van op. De kaas en het dessert heb ik maar helemaal afgeslagen, want m’n lichaam kon niks meer aan. Ik leer deze dagen precies wat m’n lichaam wel en niet trekt… De dames waren enigszins teleurgesteld, en ik moest een keer langskomen als ik niet aan het fietsen was.
Daarna nog de laatste 45km gefietst en redelijk fit in Chatellerault aangekomen. Ik had echter al wel besloten om de etappe naar Angouleme ook te treinen. Ik wil de laatste 3 etappes heel graag fietsen en voelde dat deze rit weleens net té veel zou zijn.
Etappe 5
Vandaag dus weer een dagje rust en een beetje de toerist uithangen. Vanochtend om 9.30u de trein gepakt en was ik om 11.00u in Angouleme. Het is hier lekker weer, ik heb een beetje in het plaatsje rondgehangen, lekker geluncht en nu heb ik tijd voor jullie.
De laatste loodjes
Nu heb ik dus nog 3 dagen fietsen voor de boeg. Allemaal etappes van ongeveer 120km en hele mooie omgevingen: Bordeaux en de Atlantische kust. Daarna heb ik een hele dag om uit te rusten in de bus, dus dat moet wel goedkomen. Tot op heden gaat het allemaal nog goed; geen echte ziekte, geen verwondingen en geen materiele pech. Ik heb zelfs nog geen lekke band gehad! (klop klop).
Sommige dingen zijn een stuk zwaarder dan ik gedacht had, andere dingen juist veel makkelijker en mooier. Al met al is het een prachtige ervaring die ik zeker op een ander moment, op een andere route ga overdoen.
En die zonnebloemen??? Die zie ik echt al 4 dagen lang, dus dat leek me een mooie thema!!
Tot in Spanje!!
